GUITAR PARTS
GEREEDSCHAPPEN
ACCESSOIRES
BLUEPRINTS
HOUT

GUITAR PARTS
GEREEDSCHAPPEN
ACCESSOIRES
BLUEPRINTS
HOUT

Nieuw in ons assortiment:

Aged collections

YOUR PARTS, OUR BUSINESS, SAME PASSION

DE VERBORGEN WERELD TUSSEN
DE REKKEN VAN EEN IMPORTEUR

Columns: door Henny van Ochten                     (hieronder column 11)

gesloten envelop

Telefoon. Een wat schorre stem stelt zich voor als de secretaris van een “gitaarcirkel” (een club gitaarfanaten die regelmatig bij elkaar komt) in het zuiden des lands. Mijnheer zegt mij te kennen. En inderdaad, onze database laat zien dat de heer Van Zuylen in het verleden klant was bij Texas & Tweed.

Na een wat saaie inleiding van enkele minuten komt mijnheer ter zake. Of ik een paar uurtjes wil komen praten tijdens een van de maandelijkse bijeenkomsten van de gitaarcirkel. Phoeh, dat is minstens 15 jaar geleden dat ik af en toe op scholen en muziekscholen een en ander over gitaren en aanverwante zaken een avondje aan elkaar praatte. Doorgaans voor € 25,00 en een cd-bon. Ik voel weinig voor de uitnodiging en doe een eerste poging deze af te slaan. Maar de heer Van Zuylen geeft niet op en weet mij over te halen. Toch maar even vragen of er nog een financiële vergoeding tegenover staat. “Je krijgt na afloop een gesloten envelop”, meldt de organisator formeel.

“Waar wilt u dan dat ik iets over ga vertellen?” vraag ik de beller. “Want ik weet meer niet dan wel over gitaren”. Dat verbaast mijnheer enigszins, maar noemt dan toch wat onderwerpen. Opeens hoor ik “Fender Custom Colours” voorbij komen. Daar reageer ik meteen op, want dat is een soort van stokpaardje van mij. “En daar hoef ik niet veel over voor te bereiden”, denk ik stiekem. Van alle Fender Custom Colours en andere Fender kleuren heb ik jaren terug prachtige samples gemaakt. Samen met onze gitaarbouwer Ludo hebben we houtjes van 10 x 15 cm in Fender kleuren gespoten. Veel werk geweest, maar dan heb je ook wat.

Ik opper om dan vóór de pauze de Fender Custom Colours de revue te laten passeren: de oude lak-leveranciers van Fender, waarom dezelfde kleuren onderling toch verschillen, nitro’s, poly’s en vul maar in. Dit alles natuurlijk vergezeld van onze prachtige zelf gefabriceerde samples! En om na een pauze van 15 minuten nog een klein uurtje over 12-snarige gitaren te praten: de bouw, afmetingen, merken, bekende 12-snarige spelers, klank, stemmingen, welke snaren enzovoorts. Dit alles opgevrolijkt met een paar door mij gespeelde deuntjes zoals Mr Tambourine Man van The Byrds, of My Sweet Lord van George Harrison. Succes verzekerd!

 

Op 12 april is het zo ver en vertrek ik richting Noord-Brabant. Bij binnenkomst in de ruime vrijstaande woning werd ik onthaald door een vriendelijke en aantrekkelijk ogende Aziatisch jongedame. Het blijkt de vriendin van de heer Van Zuylen. (“Ze heeft ook nog een zus, hoor!”, knipoogt een van de aanwezigen naar mij). Ongevraagd vertelt ze over hun goedlopende bedrijven en hoe goed ze het wel niet hebben – een huisje in Zuid-Italië en een appartement in New York. “En oh ja, als je straks weer terug naar Zeeland gaat, krijg je je envelop mee”. Ik had bedacht dat er minstens € 50,00 in zou zitten, maar gezien het succesverhaal over haar vriend, hoogde ik het bedrag in gedachte al snel op naar € 100,00!

De avond was slecht bezocht. Slechts negen belangstellenden zitten er in de serre van de familie Van Zuylen, waar mijn “lezing” zou plaatsvinden.
Toch aanzienlijk nerveuzer dan ik had verwacht, stapte ik zwetend de luxe Aziatisch ingerichte serre binnen. Nooit faalangst gehad, maar hier in Noord-Brabant steekt het onverhoeds de kop op. Hakkelend en haperend begin ik mijn praatje. Maar het moet gezegd, “alle” aanwezigen waren uiterst vriendelijk, stelden vragen en lieten de meegebrachte kleuren-samples geïnteresseerd door hun handen gaan.
“Wat speelt ‘ie lekker, hè!?”, hoor ik een van de aanwezige dames fluisteren. (En dat terwijl ik mijn 12-snarige gitaar nog aan het stemmen was…).

NIEUWSGIERIG
Ruim twee uur na binnenkomst verlaat ik het huis met een gigantisch bos bloemen, èn met de toegezegde gesloten envelop. Drie straten verder heb ik mijn nieuwsgierigheid niet meer onder controle en besluit de envelop op een donker parkeerterreintje te openen. Ik tel precies € 1000,00 uit. Ik heb dus “gewerkt” voor € 500,00 per uur. En dat was de eerste keer in mijn loopbaan dat ik voor een dergelijk hoog bedrag per uur heb gewerkt. En dat zal waarschijnlijk ook de laatste keer zijn.

Onderweg richting mijn huis in Oost-Souburg weet ik het zeker: ik besluit de ontvangen vergoeding niet aan de Belastingdienst op te geven. Ik ga het bedrag komend weekend verbrassen in de Randstad aan boeken en cd’s. Niemand die het weet…

de volgende column wordt geplaatst op 1 april 2024